Srpsko-francuske priče

Kako su Francuzi iz jednog sela na Korzici otvorenog srca primili srpske izbeglice

12 новембра, 2018

Nakon višednevne plovidbe od Medove u Albaniji, gde su stigli tokom Solunskog fronta, preko Mesinskog moreuza do Bastije, drugog grada po veličini na Korzici, više od hiljadu bolesnika, starih, žena i đaka, sa prvim zracima sunca ugledali su planinske vrhove francuskog ostrva.   

U luci je bilo toliko ljudi da sa broda nisu mogli sve da ih sagledaju, duž pristaništa vijorile su se srpske i francuske zastave, a Korzikanci su mahali pristiglim Srbima i uzvikivali: „ Vive la Serbie! Vive les héros serbes!“ (Živela Srbija! Živeli srpski heroji).

Moram priznati da sam, iako sam na Korziku otišao na odmor sa željom da ne radim, po iskrcavanju iz broda u luku Ajačo odmah pomislio na naše ljude koji su ovde bili zbrinuti tokom Prvog svetskog rata i poželeo ipak da napišem tekst o tome. Njih je bilo oko 5.000: ranjenika, bolesnika, žena, dece, starih…

Odmah su dobili odeću i obuću, jedan deo pristiglih je otišao u internat, gde je danima sve vrvelo od ljubaznih Francuskinja koje su donosile slatkiše i voće da ugode gostima iz Srbije. Kako Zoran Radovanović u svojoj knjizi „Srbi na Korzici“ prenosi reči Velje Jovanovića, jednog dana građani su zakupili restorane i poslastičarnice u bulevaru Paoli u Bastiji, a za stolom ispred lokala bili su domaćini koji su motreći prolaznike na ulici, presretali Srbe i sa poznatom neodoljivom francuskom galantnošću pozivali ih da budu njihovi gosti.  

Nastavak ovog teksta pronađite na sajtu www.pricesadusom.com i to na ovom linku.

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply